Er is iets dat ik voel in mijn lijf. Iets wat al een hele tijd aan het veranderen is. Iets wat ik niet volledig kan vastpakken… maar dat ondertussen wel mijn hele leven vormgeeft.
Ik ben aan het transformeren.
Niet alleen mentaal, maar in elke vezel van mijn lichaam. Het is alsof mijn hele systeem zichzelf aan het herschrijven is. En dat is thuiskomen in jezelf.
En toch… voelt het ook vreemd.
Want jaren geleden was mijn lichaam iets waar ik nauwelijks verbinding mee had. Ik wist dat ik een lichaam had maar ik voelde het niet. Voelen was voor mij zelfs gevaarlijk. Dat was een deel van mijn trauma. Mijn hoofd en mijn lichaam waren twee aparte werelden.
Geen verbinding.
Geen communicatie.
Maar diep vanbinnen… was er altijd een weten. Een zachte onderstroom die fluisterde: “dit komt goed. Jij komt terug. Naar jezelf. Naar je lichaam.” En ergens heb ik daar altijd naar verlangd. Niet altijd bewust… maar als een soort honger, diep in mijn cellen. En nu… gebeurt het.
Ik ben aan het transformeren. Ik ben opnieuw verbinding aan het maken met mijn lichaam.
Het begint met kleine dingen. Of… wat klein lijkt. Tot je beseft hoe diepgaand het eigenlijk is. Want de verandering zit overal in:
En vooral: in hoe goed ik het nu opmerk.
Luisteren naar je lichaam is iets wat ik jarenlang niet heb gekund, maar wat nu alles verandert. Door te leren luisteren naar je lichaam, begin je te voelen wat echt bij je past.
Veel mensen zijn het contact met hun lichaam kwijt, terwijl luisteren naar je lichaam net de sleutel is tot rust en balans.
Ik merk dat ik vanzelf dingen begin los te laten. Niet omdat ik streng ben. Niet omdat ik “op dieet” ben. Maar omdat mijn lichaam gewoon… nee zegt. Cola? Dat voelt als iets uit een ver verleden. Suikerdrankjes? Die passen niet meer. Zelfs bruisende dranken begonnen te wringen. Te prikkelend. Te kunstmatig. Daarna fruitsapjes. Appelsap. Sinaasappelsap. Ook daar kwam hetzelfde gevoel: “dit is het niet.” En dus liet ik het los. Niet uit discipline. Maar uit lichaamsbewustzijn.
Zelfs thee veranderde. Ik dronk jarenlang gewone thee uit zakjes. Tot ook dat niet meer goed voelde. Geen rust. Geen verbinding. Dus schakelde ik over naar:
En mijn lichaam reageerde meteen. Rust. Zachtheid. Klopt. Ik vind dat soms wonderlijk. Hoe wijs je lichaam eigenlijk is… als je ernaar leert luisteren.
Hetzelfde gebeurde met voeding. Ik at al vrij gezond. Maar snelle voeding kon vroeger nog. Pizza. Kebab. Gemak. Nu niet meer. Mijn lichaam voelt het al voor ik eet:
Eten is energie. En mijn energie verlangt zuiverheid. En toch… ik ben niet streng. Ik ben niet perfect. Ik eet nog steeds een zak chips leeg 🙂 (en voel dat ook meteen achteraf) Ik ga uiteten. Ik geniet. Maar mijn keuzes zijn veranderd. Niet vanuit schuld. Maar vanuit bewust leven.
Schermtijd is voor mij ook een groot thema. Ik heb al 14 jaar geen televisie meer. Daarnaast kijk ik geen nieuws. Ik leef bewust wat meer buiten die stroom. Vroeger keek ik wel veel Netflix. Series. Documentaires. Vooral zware, psychologische verhalen. Tot mijn lichaam zei stop. Mijn hart ging sneller slaan. Mijn adem werd onrustig. Mijn lichaam voelde spanning. En toen wist ik het: “dit past niet meer bij mij.” Dus stopte ik. Niet uit wilskracht. Maar omdat mijn lichaam het vroeg. Omdat ik luister naar mijn lichaam.
Ook muziek veranderde. Ik luister nog maar bewuster. Geen constante prikkels meer. Geen overweldigende beats. Wel:
Ik luister minder. Ik voel meer.
Daarnaast merk ik dat mijn lichaam steeds sneller reageert op wat wel en niet goed voelt.
Jaaaa, af en toe alles vollebak hard en luid want ja ik leef.
Sociale media gebruik ik anders. Ik scroll niet meer eindeloos. Als ik iets bekijk, is het met intentie. Ik kies voor mensen die:
Niet voor wat mij leeg trekt. En toch blijf ik zichtbaar. Want ik heb een missie. Ik wil delen. Ik wil mensen raken. Maar ik doe het anders, ik creëer meer dan ik consumeer. En mijn lichaam geeft het meteen aan als het teveel is:
Dan weet ik: “stop. Terug naar jezelf.”
Mijn omgang met mensen is ook veranderd. Mijn intuïtie was er altijd al. Maar nu voelt het scherper. Mijn lichaam voelt het meteen: ja of nee. Zonder oordeel. Gewoon afstemming. Mijn lichaam is mijn kompas geworden. Transformeren begint niet in je hoofd, maar in je lichaam. Het begint bij het luisteren naar je lichaam.
Soms vragen mensen: “Leef je nog wel?” En ik begrijp die vraag. JA ik leef. En ik luister naar mijn lichaam.
Maar voor mij betekent leven ook:
Maar vanuit bewustzijn en verbinding.
Nee, ik ben niet klaar.
Maar ik ben wel dichter bij mezelf dan ooit. Dit is mijn pad. Mijn proces. Dit is wat transformeren voor mij betekent:
En dat hoeft niet voor iedereen te kloppen. Maar voor mij… Is dit waarheid.
